گذر زمان

امروز پسر و دختر خاله م بعد از گذروندن دوره ای پربار و پرخاطره در کرمان، بالاخره رهسپار دیار غربت شدند.
دخترخاله م با شوهر و دو بچه ی تخصش؛ پسرخاله م با همسر و بغضش.

خاله و دو دختر خاله ی ماندنی ام این بار کمتر از هر دفعه گریه کردند، چون می دونستن داداش و خواهرشون دارن یه نفر دیگه رو هم (همسر پسر خاله م دیگه) با خودشون میبرن تا از تنهایی نسبی اونجا کمی در بیان. به هر شکل خوشحالم که مث هر دفعه قبل از جدایی و تا روزها پس از اون مثل عزادارا رفتار نمی کنن و دیگه اومدن و رفتن زودگذر و انتظار طولانی برای بازگشت عزیزاشون رو پذیرفتن.

من اما از یه بابت دیگه هم خوشحالم که رفتن، از این بابت که می دونم اونجا علیرغم تنهایی ها و دلتنگی هایی که می کشن یه زندگی آروم و راحت رو میگذرونن؛ فارغ از هر دروغ سیاسی، اینترنت کم سرعت، احساس نا امنی، خود سانسوری در احساسات و هنر و نوشتار، گشت ارشاد، اجبارها و موانع و هر مزخرف ِ مشابه دیگه یی که ما اینجا هر روز باهاشون دست و پنجه نرم می کنیم و اونا دیگه کلاً با رفتن، بیگانه میشن باهاشون.

الان بیشتر از یه ساله که ایرانسل دارم، نه میتونم بگم راضی و نه میتونم بگم ناراضی ام. ناراضی نیستم، چون اقلاً به اس.ام.اسامون کاری نداره، دوس داری فارسی تایپ کن، اگه عشقتم میکشه، فینگلیش تایپ کن، همون 16 تومن رو باید بدی، بعدشم اینکه اینترنتش خیلی به کارم اومده تا حالا و واقعاً در خیلی از موارد به کارم اومده، که باز قیمتشم از «همراه اول» کمتره.

اما بگم از معایب استفاده از ایرانسل عزیزم…
قطعی شبکه، اس.ام.اس و اینترنت بدون اعلام قبلی.
گیج کردن مشتری با طرح های رنگی و غیررنگی و کوفت و زهرمار و …
فرستادن اس.ام.اس های تبلیغاتی زیاد و در عین حال شلوغی شبکه و …
قطع شدن جی.پی.آر.اس در مواقع حساس و مورذ نیاز.
پاسخگو نبودن اپراتورهای ایرانسل به مشتری ها.
ناتوانی در برقراری تماس با شماره های سه رقمی از قبیل 118 و 133 که بسیار به کار میاد. (حالا با اطلاعات تلفن میشه تماس گرفت: کدشهر+3333333 ، اما سایر شماره های سه رقمی رو با ایرانسل نمیشه گرفت)
یه چیز جالبی هم که اتفاق افتاده و به نظر من یه کلاهبرداری از افرادی ِ که استفاده ی نرمال از خطشون دارن، همین طرح شارژ کردن ِ با 144 هستش. که مشتری گول 20% شارژ اضافی رو میخوره. چون 80% مشتری ها نمی دونن که ظرف 5 روز اگه از کل شارژشون+20% مثلاً هدیه استفاده نکنن، همش میره رو هوا. در حالیکه اگه شارژ معمولی بزنن، خب شارژشون بیشتر از 5 روز براشون می مونه. خب شاید نخوان ظرف 5 روز آتیش بزنن به شارژشون.

به هر شکل این سیاست ها کم کم محبوبیتی که ایرانسل پیدا کرده بود و فشار زیادی هم به همراه اول آورد رو کم و کمتر می کنه و فکر می کنم با اومدن اپراتور سوم همراه به ایران ایرانسل رو حتی به ورطه ورشکستگی ببره. البته جریان قطعی اس.ام.اس و چی.پی.آر.اس رو هم در دوره قبل و بعد از انتخابات هنوز یادمون نرفته و نمیره. آخه از «همراه اول» در اون مورد انتظاری نمی رفت، چون یه شرکت دولتی بود، اما ایرانسل، به هیچ وجه عذرش موجه نیست.

پس مسولین و مدیرای ایرانسل بدونن که ملت ممکنه که ازشون رو برگردونن و این مطمئناً در آینده به ضررشون میشه.

این پسرخاله ی ما، یه بچه ی خانواده گریز بود که خب بالاخره بعد از خرید سربازی عازم ایتالیا شد. نمی‌دونم اگه تو این مملکت مونده بود الان اوضاعش چطور بود؛ باز خدا رو شکر که از اینجا رفتش. درسته جزو اون دسته ی “فرار مغزها” به حساب نمیاد، ولی واقعاً استعداد، عرضه و هوش خودش رو با پیشرفتای خودش، به ما نشون داد.

آرزوی خاله ی ما هم دوماد کردن تک پسرش بود که بالاخره اینم بعد از جستجو و گفتگوی بسیار، به سر رسید و پسرخاله ما، خوشحال و شادان از در محضر بیرون جست و پرید تو هواپیمای غیرتوپولوف و رفت ایتالیا که بعد از طی امور همسر برون در سفارات مربوطه، مرداد (یعنی الان مثلاً) برگرده و یه عروسی توپ بگیره و با ایالات مربوطه بره اونجا حالشو ببره.

البته ماجرا از همینجا شروع میشه که عروسیه و من ساقدوش پسرخاله. بزرگترین پسر فامیل بعد از پسرخاله آرمان و خلاصه…

حالا فردا شب مثل الان عروسیه و کلی دنگ و فنگ داریم. با وجود مشغله ی زیاد، از همین الان سنگینی بار وظایف ساقدوشی با اعمال شاقه رو هم علاوه بر وظایف شغلی و تحصیلی، روی دوشم حس میکنم. گرچه، همین یه پسرخاله ستو یه عالمه کار و بار که البته بعد از رفتنش، دوس ندارم دچار وجدان درد بشم. پس با وجود همه سختی ها کارهای زیادی که گردن منه خوب و بی کم و کاست، انجام میدم.

باشد که عروسیه توپ و خاطره ی خوبی بشه براش+مون.

برای نگارش اتفاقات روزانه و احوالات طولانی که توئیت ناپذیرند و لازم النوشتار، وردپرس را محرم تر دانستم؛ و همچنین شما را.